film

اینگمار برگمان فقید

mehrdadjangoli — Sat, 08 Sep 2007 18:52:37 GMT

اینگمار برگمان با نام کامل ارنست اینگمار برگمان (به سوئدی: Ernst Ingmar Bergman) ‏(۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸- ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷) کارگردان و فیلم‌ساز معاصر سوئدی بود.
ارنست اینگمار برگمان
ارنست اینگمار برگمن در ۱۹۵۷
زمینه فعالیت کارگردان.
تولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ / ۲۲ تیر ۱۲۹۷
سوئد
مرگ ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ / ۸ مرداد ۱۳۸۶
سوئد

وی از برجسته ترین فیلم‌سازان سوئد است.پدرش یک کشیش بود. او نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۵ به نام کریس ساخت. وی پس از فیلم «خانه بازی» که آن را در سال ۱۹۴۹ میلادی ساخت, به آفرینش شاهکارهای سینمایی همت گماشت. نخستین فیلم سینمایی تحسین برانگیز او به زبان انگلیسی فریادها و نجواها نام دارد.

از دیگر فیلم‌های مشهور وی می‌توان به پرسونا و مهر هفتم اشاره کرد.

آخرین فیلم سینمایی به کارگردانی برگمن فانی و آلکساندر (۱۹۸۳) نام دارد که اثری خانوادگی است، در ستایش زندگی و زیبایی‌هایش. [۱]

[ویرایش]
جایزه‌های سینمایی برگمنپنج بار نامزد اسکار بهترین فیلمنامه
سه بار نامزد اسکار بهترین کارگردانی [۲]
نامزد اسکار بهترین فیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم «فــریادها و نجواها»
نامزد اسکار بهترین فــــیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم «فانی و آلکساندر» , «چشمه باکرگی» (۱۹۵۹)
نامزد اسکار بهترین فــــیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم «همچون در یک آیینه» (۱۹۶۰)
جایزه ایروینگ تالبرگ از سوی آکادمی اسکار در سال ۱۹۷۰ میلادی.

[ویرایش]
فیلم‌هامردی با یک چتر (۱۹۴۶)
سرزمین آرزو (۱۹۴۷)
آینده با من است (۱۹۴۸)
زندان (۱۹۴۹)
رازهای زنان (۱۹۵۳)
تابستانی با مونیکا (۱۹۵۳)
شب عریان (۱۹۵۴)
درسی در عشق (۱۹۵۴)
لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۷)
چشم شیطان (۱۹۶۰)
صحنه یک ازدواج (۱۹۷۴)
چهره به چهره (۱۹۷۶)
سونات پاییزی (۱۹۷۸) [۳]
ساراباند (۲۰۰۳) [۴]

mehrdadjangoli — Thu, 23 Aug 2007 12:06:55 GMT

سلام میگم واقعا دلتون میاد نظر ندین

میگم اگه از بچه های کرج کسی از پازولینی کار می خواد pm بده

اینم ای دی

fighter_man666@yahoo.com

پازولینی 2

mehrdadjangoli — Thu, 23 Aug 2007 12:02:58 GMT

ير پائولو پازولينی شاعر، داستان نويس و سينماگر ايتاليايی حدود سی سال پيش درگذشت.حجمآثاری که پازولينی در طول زندگی نه چندان دراز خود خلق کرده به راستی شگفت انگيز است.دهها دفتر شعر و رمان و نمايشنامه و نقد و مقاله نظری و 24 فيلم کوتاه و بلند برای يک عمر ۵۳ ساله چيز خارق العاده ايست.قريحه ادبی و ذوق هنری سرشار او از نخستين سالهای جوانی به شکوفايی رسيد و پيوسته پربارتر شد. شکی نيست که پازولينی را در جهان به خاطر آثار سينمايی درخشانش می شناسند، اما نبايد فراموش کرد که او پيش از آغاز کار فيلمسازی، در ايتاليا به عنوان نويسنده و شاعر نامدار بود.

سالشمار زندگی پازولينی

۱۹۲۲-۱۹۳۶

پير پائولو پازولينی در ۵ مارس ۱۹۲۲ در شهر بولونيا به دنيا می آيد. پدرش افسر ارتش بود. مادرش سوزانا در زادگاهش کازارسا، در منطقه فريول، آموزگار بود. خانواده پازولينی به خاطر مأموريتهای پدر مدام تغيير مکان می دهد. در سال ۱۹۲۵ برادرش گوئيدو به دنيا می آيد. پدر و مادر پازولينی زندگی زناشويی تلخی دارند و او به مادرش گرايش دارد. تابستانها را در ولايت مادری در فريول می گذرانند، و پازولينی برای تمام عمر به اين منطقه دل می بندد.

۱۹۳۷- ۱۹۴۲

پازولينی با خانواده اش به بولونيا بر می گردد. پس از گرفتن ديپلم دبيرستان در رشته تاريخ هنر و ادبيات به تحصيل می پردازد.تز فارغ التحصيلی او در نا آرامی های جنگ گم می شود. در سال ۱۹۴۵ تز دانشگاهی ديگری می نويسد درباره پاسکولی شاعر. شروع به نوشتن می کند و با نشريات گوناگون همکاری دارد.

۱۹۴۲

اولين دفتر شعر او به نام "شعر در کازارسا" در بولونيا منتشر می شود. اشعار اين کتاب به گويش فريولی هستند که برای بيشتر مردم نامفهوم است.

۱۹۴۳

پدر در آفريقا به اسارت می افتد. پازولينی با خانواده اش به کازارسا می رود. اينجا در دل طبيعت اسطوره ای، دورانی نشاط انگيز و پربار آغاز می کند.

۱۹۴۴

بنيادی به نام "آکادمی زبان فريولی" تأسيس می کند. قصد دارد به فرهنگ و ادب فريولی در ايتاليا چهره تازه ای بدهد.

۱۹۴۵

برادرش که در کنار پارتيزان ها مبارزه می کند، اشتباها به دست پارتيزانهای هوادار تيتو به قتل می رسد. مرگ او سخت بر پازولينی تأثير می گذارد.او و مادرش مدرسه ای خصوصی باز می کنند و به جوانان روستايی فريول آموزش می دهند که در حفظ و گسترش زبان خود کوشا باشند.

۱۹۴۶ – ۱۹۴۹

پازولينی به سرودن اشعار فريولی ادامه می دهد، اما کارهای نثر خود را به ايتاليايی می نويسد. فعاليت انتشاراتی "آکادمی" به همت او رو به گسترش است. پازولينی فعالانه وارد زندگی سياسی منطقه می شود.با تحسين و اميد بسيار مبارزه دهقانان فقير با اربابان را دنبال می کند، و به تأثير از مبارزات آنها به حزب کمونيست می پيوندد و دبير بخش می شود.در مدرسه دولتی آموزگار ادبيات است. زندگی بی دغدغه و سعادت باری دارد:شعر می گويد، ورزش می کند، کاری دلخواه دارد، در فعاليت های فرهنگی و سياسی فعال است... اما اين خوشبختی با ضربه ای ناگهانی از هم می پاشد. او به اتهام همجنس گرايی در برابر دادگاه قرار می گيرد. به دنبال اين رسوايی کار خود را از دست می دهد، از حزب طرد می شود و در منطقه به انزوايی مخوف فرو می رود. آخر سال ۱۹۴۹ به همراه مادرش به رم می گريزد.

۱۹۵۰ – ۱۹۵۴

با مادرش در محله ای فقيرنشين اتاق می گيرد. پازولينی هرازگاهی مقاله ای چاپ می کند و به راديو مطلب می دهد.با وجود فشار فقر و محنت، نيروی خلاقيت او همچنان زنده است.دوران تازه با تجربه ای پرشور همراه است:کشف رم،با محلات و بيغوله های فقيرنشين آن، که زندگی ادبی ايتاليا از آن غافل است. دنيايی سرشار از شگفتی و شادابی به روی او آغوش باز می کند. در کنار شعرسرايی، به توصيف زندگی زاغه نشينان می پردازد و داستان های کوتاهی می نويسد که در مجموعه "علی با چشمان آبی" منتشر می شوند.

۱۹۵۵

اين سال مرحله مهمی در پيشرفت زندگی هنری پازولينی است: رمان "بچه های سرحال" منتشر می شود و مورد استقبال کم نظيری قرار می گيرد. ادب دوستان و روشنفکران به نويسنده توانا خوش آمد می گويند. سينماگران ايتاليايی از او می خواهند که برايشان فيلمنامه بنويسد. اما از سوی ديگر رمان تازه او خشم و نفرت ارباب قدرت و شريعت را بر می انگيزد. پازولينی به توهين به "افکار و عفت عمومی" متهم می شود، و اين سرآغاز رشته پايان ناپذيری از شکايت های قضايی و پرونده های حقوقی است، که تا پايان زندگی او ادامه دارد.

۱۹۵۶

با پیگيری بيشتری در فعاليت سياسی و فرهنگی شرکت می کند. نشريه ادبی اوفی چينا را منتشر می کند. آشنايی با هنرپيشه سينما لائورا بتی که تا پايان زندگی دوست نزديک اوست.

۱۹۵۷

انتشار مجموعه شعر "خاکستر گرامشی" که بزرگترين جايزه ادبی ايتاليا را از آن خود می کند.

۱۹۵۸

مجموعه شعر تازه ای منتشر می کند:بلبل کليسای کاتوليک. داستان، مقاله و فيلمنامه می نويسد.

۱۹۵۹

دومين رمان او بر پايه زندگی حاشيه نشينان رم منتشر می شود: زندگی خشن. مجله ادبی اوفی چينا که در ميان روشنفکران محبوبيت دارد، به خاطر فشار حزب کمونيست تعطيل می شود.

۱۹۶۰

دو کتاب شعر منتشر می کند و مجموعه مقالات "شور و ايدئولوژی". در هفته نامه کمونيستی Vie Nuove (زندگی تازه) يک "ستون" باز می کند که تا سال ۱۹۶۵ مرتب در آن مقاله هايی به سبک گفتگو به چاپ می رساند.

۱۹۶۱

آغاز فيلمسازی. اولين فيلم او آکاتونه در فستيوال ونيز با موفقيت زيادی روبرو می شود. مجموعه شعر تازه ای منتشر می کند: مذهب روزگار من. با دو دوست نويسنده اش موراويا و مورانته، به هندوستان سفر می کند. آغاز رشته سفرهای پازولينی به جهان سوم.

۱۹۶۲

دومين فيلم خود "ماما روما" را می سازد. رمانی تازه منتشر می کند:رؤيای يک موضوع.

۱۹۶۳

دو فيلم کوتاه می سازد: هاری و پنير بی نمک. طبق قانون "منع توهين به مذهب رسمی کشور"، به دادگاه احضار و به چهار ماه حبس تعليقی محکوم می شود.

۱۹۶۴

فيلم انجيل به روايت متی که حاصل دو سال کار خلاق و تلاش خستگی ناپذير اوست، در جشنواره ونيز به نمايش در می آيد و مورد ستايش قرار می گيرد. پازولينی در رشته ای از مقالات انحطاط فرهنگی جامعه ايتاليا را به نقد می کشد.

۱۹۶۵

انتشار مقالات نظری درباره زبان شناسی و تئوری سينما.

۱۹۶۶

همکاری با موراويا در اداره نشريه ادبی معتبر Nuovi Argumenti (بحث های تازه). فيلم "پرنده های بزرگ پرنده های کوچک" را کارگردانی می کند. هنرپيشه نوجوان فيلم نينو داوولی دوست تازه اوست.

۱۹۶۷

تهيه فيلم های اوديپ شاه و تماشای زمين از کره ماه.

۱۹۶۸

پخش "تئورما" در دو قالب رمان و فيلم سينمايی. انتشار شعر "حزب کمونيست خطاب به جوانان!" آغاز بحث و جدل با جنبش دانشجويی.

۱۹۶۹

کارگردانی فيلم های خوکدانی و دو فيلم کوتاه.

۱۹۷۰

کارگردانی فيلم سينمايی مده آ و فيلم نيمه مستند "يادداشت هايی برای يک اورستی آفريقايی".پازولينی که از زندگی پرهياهوی رم خسته شده، عمارتی دور از شهر خريداری می کند، که عزلتگاه سالهای آخر زندگی اوست.

۱۹۷۱

مقاله می نويسد، شعر می گويد، و روی يک رمان بزرگ کار می کند. فيلم دکامرون را می سازد.

۱۹۷۲

فيلم حکايت های کانتربوری را کارگردانی می کند. به رغم مشاغل هنری، همچنان به فعاليت های فرهنگی و سياسی می پردازد. هم از چپ گرايان افراطی حمايت می کند و هم با روشنفکران مسيحی گفتگو دارد.

۱۹۷۳

برای پرتيراژترين روزنامه های ايتاليا مقالات انتقادی می نويسد. مقالات او، که لحنی گرم و پرشور دارند، هر بار موجی از جنجال به پا می کنند.

۱۹۷۴

فيلم "داستان های عشقی هزار و يک شب" را کارگردانی می کند، که سومين فيلم از تريلوژی زندگی است.

۱۹۷۵

انتشار مجموعه مقالات دو دفتر شعر و فيلمنامه پدر وحشی. کارگردانی آخرين فيلمش سالو، که در ايتاليا "غيرقابل نمايش" شناخته می شود. فيلم اندکی پس از مرگ پازولينی نخست در پاريس به نمايش در می آيد.

پايان زندگی: سحرگاه دوم نوامبر جسد مثله شده پازولينی در زمين شنزار اوستيا (حومه ساحلی رم) يافت می شود. کالبد او در گورستان کازارسا به خاک سپرده می شود.

مأخذ اين زندگی نامه:

پازولينی از زبان پازولينی

مصاحبه هايی با جان هليدی

ترجمه علی امينی نجفی

نشر نگاره آفتاب، تهران،

سالو اثری از پیر پاولو پازولینی

mehrdadjangoli — Thu, 23 Aug 2007 12:01:40 GMT

این ایتالیایی‌های سکسی : کارگردانی مولف به نام پازولینی

شنبه 1385/07/29-17:8 -صادق

باید اقرار کنم تا به امروز این چنین تحت تاثیر فیلمی قرار نگرفته بودم.این فیلم آن‌چنان تکانم داد که بعد از 12 ساعت که از دیدنش می‌گذرد هنوز کاملا گیج و متحرم. این‌‌که اصلا امکان ساختن این‌چنین شاهکاری مگر ممکن بوده است؟ و خیلی سوالات دیگر...

× فیلم در بیشتر کشورهای اروپایی و آمریکایی حتی تا همین حالا هم ممنوع نمایش است.

× حتی خواندن خلاصه‌ی فیلم توصیه نمی‌شود !!!

سالو يا 120 روز در شهر فساد

1944، ايتاليا به دست متفقين افتاده است. آنچه از قدرت فاشيستاها بر جا مانده به «جمهوري سالو» واقع در منطقه کوچکي در شمال ايتاليا، محدود مي‌شود. چهار تن از سردمداران محلي: يک دوک، يک اسقف، يک دادستان و يک رئيس جمهور دست به بازداشت گسترده جوانان دختر و پسر مي‌زنند. سپس 16 تن از جذابترين آنها را برمي‌گزينند و به همراه محافظ و خدمتکار و يک نوازنده پيانو و سه زن نقال (که با حکايت کردن ماجراهاي جنسي خودشان اشتهاي هوسي جمع را بالا ميبرند) در ويلايي پرت افتاده گرد هم مي آيند (فرهنگ فيلم ژرژ سادول)نقالي سه زن شامل سه قسمت محفل ديوانگي، محفل مدفوع و محفل خون مي‌شود که در نهايت بعد از گذران اين سه مرحله شکنجه نهايي جوانان توسط فاشيستها شروع مي‌شود.از ابتدا با انواع تحقيرها، تجاوزها و شکنجه هاي جوانان روبرو هستيم تا اين‌که در سکانس پاياني ،که به نظر من از سکانسهاي بي نظير سينماست، همه آنها جمع مي‌شوند. چهار مرد به ترتيب در موضع ناظر قرار ميگيرند و شکنجه هايي که سه نفر ديگر بر سر اسرا مي‌آورند را تماشا مي‌کنند و لذت شهواني مي‌برند.رئيس جمهور با شمع روشن آلت تناسلي يک پسر و سينه هاي يک دختر را مي‌سوزاند، دختري مجبور مي‌شود مدفوع اسقف را بخورد، دوک چشمان پسري را با چاقو در مي‌آورد و به پسر ديگري تجاوز مي‌کند، پوست سر دختري را آرام آرام با چاقو مي‌کنند، دادستان با نهايت تنفر اسراي برهنه را شلاق مي‌زند، اسقف از شهوت زياد آلت خود را مي‌مالد، روي سينه پسري داغ مي‌گذارند و در نهايت سردمداران در حياط شادمانه مي‌رقصند. همه اين صحنه ها از نماي نقطه نظر است و هيچ صدايي غير از صداي موسيقي آرام (پيانو يا اشعار ازرا پوند) بر روي تصاوير نيست. خشونتي که پازوليني در اين فيلم از طريق سکس و ساديسم به آن دست پيدا کرده به لحاظ پرداخت هم رديف کارهاي پکين پا، و حتي فراتر از آن است.سينما بارها ثابت کرده بيان صحنه هاي درد آور در آرامش کامل بيشترين تاثير را دارد، چنان‌که مي‌گويند آلمانها پازوليني را به خاطر اين فيلم کشتند.

× اگر مایل به دانستن اطلاعات بیشتری درباره فیلم بودید ایمیل بزنید تا نقدها و توضیحاتِ ترجمه شده به فارسی را در اختیارتان قرار دهم.

ye ax dige az all pacino dar film scens of woman

mehrdadjangoli — Tue, 24 Jul 2007 10:25:40 GMT

mehrdadjangoli — Tue, 24 Jul 2007 10:22:03 GMT

بیوگرافی ال پاچینو

mehrdadjangoli — Tue, 24 Jul 2007 10:09:18 GMT

کثر مردم فیلم پدر خوانده را دیده اند و هنر نمایی آل پاچینو را در آن تحسین کرده اند . او یکی از هنرپیشه های بنام آمریکایی است که با بازی در فیلم پدر خوادنده به شهرت جهانی رسید.

وی در 25 آپریل 1940 در نیویورک پسری در یک خانوداده ایتالیایی تبار چشم به جهان گشود که نامش را آلفرد جیمز نهادند. مادرش رز (خانه دار) و پدرش سالواتره (کارمند شرکت بیمه) پاچینوایتالیایی بودند که برای زندگی به نیویورک مهاجرت کردنمد و آلفرد نیز در آنجا متولد شد . متاسفانه آلفرد نتوانست طعم محبت پدر را بچشد ،زیرا در حالی که او 2 سال داشت پدرش از دنیا رفت . در نتیجه آنها برای یافتن خانه ای ارزانتر به همراه مادر ،پدر بزرگ و مادربزرگش به حومه شهرنیویورک نقل مکان کردند. او به بازیگری علاقه داشت و مادرش نیز در این راه او را تشویق می کرد . آلفرد اصلا درس و مدرسه را دوست نداشت و همیشه از مدرسه فرار می کرد . بعد از پدر حامی او مادرش بود اما آلفرد آن قدر به بازیگری علاقه مند بود که در سال 1957 در مدرسه هنرهای زیبایی ثبت نام کرد ،اما از شانس بد او مادرش نیز در سال 1962 وقتی او 22 ساله بود ،بر اثر یک بیماری از دنیا رفت و آلفرد را تنها گذاشت او طبق خواست مادر و علاقه خودش به رشته بازیگری را ادامه داد و در تئاتر معرف برادوی نیویورک مشغول به اجرای نقش های مختلف شد . آلفرد در سال 1969 یعنی 7 سال بعد از مرگ مادرش در فیلم « من ،ناتالی » ایفای نقش کرد و مورد تحسین کارگردانان معروف قرار گرفت . وی در سال 1970 در فیلم «وحشت در نیدل پارک » بازی کردکه بازی در این دو فیلم وی را چندان راضی وخشنود نکرد تا اینکه در سال 1972 هنگامی « فرانسیس فورد کاپولا» تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم پدر خوانده گرفت نقش « مایکل کورلئوته » به وی یعنی پاچینوی کبیر واگذار شد. .بازی بی عیب و نقص او در فیلم همگان را مات و مبهوت ساخت و آغاز خوبی برای آلفرد بود و در این فیلم وی نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر مکمل مرد شد که البته به او نرسید او بعد از این فیلم در فیلم های مترسک و سرپیکو را بازی کرد و روز به روز به موفقیتش افزوده شد.در مترسک نقش آدمی سرگشته که به دنبال هویت خود بود را بازی کرد و در سرپسکو که یکی دیگر از شاهکارهای او بود ، نقش یک افسر پلیس که فساد مافوق های خود را افشا کرد را بازی کرد در این فیلم دوباره کاندید جایزه اسکار شد ولی باز هم نصیب او نشد. ولی جایزه گلدن گلاب را به خاطر در خشانش به وی اهدا کردند.

صدای دلگرم و دلنشین وی در بازی کمک فراوانی به آلفرد می کند ،گویی که اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعا بازیگرند

آلفرد با دی آنجلو هنرپیشه معروف هالیوود ازدواج کرد و آنها صاحب دو فرزند به نامهای آنتون و الیویا شدند.

آلفرد اکنون در حال کارگردانی است. او تا به امروز دو فیلم به نامهای کارآموز و بی خوابی را کارگردانی کرده است وی در کتاب خاطراتش می گوید :

«زندگی ام را مدیون مادرم هستم »

فیلم شناسی:

ناتالی و من 1969،حشت در نیدل پارک 1969،پدر خوانده 1 1972 کاندید جایزه اسکار، مترسک 1973، سرپیکو 1973 کاندید جایزه اسکار، دریافت جایزه گلدن گلاب، پدر خوانده2 1974، بعد از ظهر سگی 1975 کاندید جایزه اسکار، عدالت برای همه 1979 کاندید جایزه اسکار، دیر فیلد 1979 ، انقلاب 1985، دریای عشق 1989، دیک تریسی 1990، پدر خوانده 3 1990، بوی خوش زن 1992 دریافت جایزه اسکار ، فرانکی و جان 1991، گلن گری گلن راس 1992، راه کارلیتو 1993، وکیل مدافع شیطان 1997 دریافت جایزه گلدن گلاب، دنی براسکو 1997، فیلم خودی 1998، بی خوابی 2002، تاجر ونیزی 2004 بهترین اثر وی بعد از وی بعد از سال 2000

short news

mehrdadjangoli — Mon, 23 Jul 2007 10:20:18 GMT

\€ پنه لوپه کروز بازیگر اصلی فیلم جدید پدرو المودوار (پوستی که در آن زندگی میکنم) است.

€ کیوین اسپیسی کارگردان درام جنایی پایین اوردن خانه است. فیلم بر اساس کتابی به همین نام است.

€ راسل کرو با لطیف چهره ی جدیدی از خودش به نمایش میگزارد.

€ قسمت جدید کمدی پلیس بورلی هلز با بازی ادی مورفی استارت میخورد.

€ گی یرمو دل تورو قصه ی مصور مرد مرده را به فیلم می کشاند داستان در مورد یک گاو چران زامبی است.

€ سیلوستر استالونه در اکشن پر ماجرا و درام qoientin tarantino به نام حرامزاده های ناشناس بازی خواهد کرد

az doostani ke nazar midan mamnonam lotf konin nazaretoono raje be hame chi begin
mer28+2 mehrdad

inam id man
fighter_man666@yahoo.com

رویا نونهالی

mehrdadjangoli — Wed, 18 Jul 2007 22:11:16 GMT

با حضور در سریال خواب و بیدار(مهدی فخیم زاده) در نقش ناتاشا محبوبیت زیادی میان بینندگان تلویزیون پیدا کرد.نونهالی این روزها کم کار شده است. عصر جمعه (مونا زندی) با حضور او در جشنواره ی تسالونیکی بازتاب خوبی داشت و یکی از جوایز اصلی این جشنواره به این فیلم تعلق گرفت. مراحل تصویر برداری ساعت شنی(بهرام بهرامیان) با بازی او به پایان رسیده و درحال حاضر نسخه ی طولانی تر هم نفس (مهدی فخیم زاده) با بازی نونهالی به صورت سریال پخش شد.

mehrdadjangoli — Wed, 18 Jul 2007 21:31:45 GMT